Advertisement
Όλγα

Στο καλό…

Ήταν μια καλοκαιριάτικη μέρα σαν όλες τις άλλες, εκεί στο λιμανάκι του Κούγκινου. Η μεγάλη παρέα απολάμβανε τις χαρές της θάλασσας, κάτω από τις οδηγίες και τις εμπνεύσεις του αδιαφιλονίκητου ηγέτη της.

Ξαφνικά, ένας μορφασμός πόνου χαράχτηκε στο πάντα χαμογελαστό πρόσωπο του αρχηγού. Ο γιατρός της παρέας το παρατήρησε και στην πρώτη ευκαιρία πλησίασε την Όλγα και ρώτησε τι συμβαίνει. «Α! Να! Δεν είναι τίποτα! Ένας πόνος στην κοιλιά. Κάπου θα κρύωσα».

Κι όμως, δεν ήταν κάτι απλό, δυστυχώς. Και ο ήλιος σαν να σκοτείνιασε από εκείνη τη μέρα που άρχιζε η περιπέτεια της Όλγας, της Όλγας μας. Μια περιπέτεια που οδηγεί με σταθερά βήματα στο τέλος. Που αποδομεί τον άνθρωπο, τον φέρνει στα όρια των αντοχών του και δοκιμάζει την αξιοπρέπειά του.

Όμως, αυτό το ξεχωριστό πλάσμα, που πάντα ήξερε να μάχεται, που τα έδινε όλα για να μην είναι κατώτερη των αγοριών στο βόλεϊ της θάλασσας, στάθηκε σαν παλικάρι απέναντι στο χτύπημα της μοίρας.

Συγκλονισμένοι οι φίλοι της άκουσαν από την ίδια να τους αναγγέλλει το άσχημο νέο, με το λιτό, παιχνιδιάρικο προσωπικό της τρόπο. «Λένε ότι έχω καρκίνο, αλλά μάλλον ο καρκίνος έχει Όλγα. Θα τον νικήσω!». Πάλεψε όπως μόνο αυτή ήξερε, αφήνοντας άφωνους τους γύρω της. Έδινε κουράγιο στους αγαπημένους της, που λύγιζαν βλέποντας πόσο υπέφερε.

Οι πολλοί φίλοι της στην Καλαμάτα δεν μπορέσαμε να είμαστε ουσιαστικά δίπλα της σε αυτή την άνιση μάχη. Από πολλά χρόνια η φίλη μας ζούσε στη Θεσσαλονίκη, άξια σύζυγος και ευτυχισμένη μητέρα. Μόνο τα καλοκαίρια δεν μπορούσε να αποχωριστεί το αγαπημένο της λιμανάκι του Κούγκινου.

Μιλούσαμε τακτικά στο τηλέφωνο όμως. Και εκεί ήθελε να τα μαθαίνει όλα, για την Καλαμάτα, για τους φίλους. Με αισιοδοξία και πείσμα αντιμετώπιζε την πορεία της ασθένειάς της και ούτε μια στιγμή δε λύγισε. Αλλά για όλους εμάς, που ξέραμε το διαβολεμένο ταμπεραμέντο της, ήταν μαχαιριά να ακούμε την φωνή της όλο και πιο αδύναμη, όλο και πιο άχρωμη..

Και ήρθε το άσχημο μαντάτο. Η Όλγα έχασε την μάχη. Με τα μάτια και μόνο μια λέξη «η Όλγα...», επικοινωνήσαμε το θλιβερό νέο.

Η τελευταία κατοικία της Όλγας είναι στη δεύτερη πατρίδα της. Εκεί που κάποια στιγμή θα την επισκεφθούμε όλοι οι φίλοι, με λίγη άμμο από τον Κούγκινο, για να της πούμε όχι το «αντίο», αλλά το «εις το επανιδείν», όπως λέγαμε κάθε τέλος καλοκαιριού.

Οι άνθρωποι πεθαίνουν πραγματικά όταν αυτοί που μένουν τους ξεχνούν. Η Όλγα θα είναι πάντα εδώ, γιατί δε θα ξεχασθεί. Όλοι εμείς θα τη θυμόμαστε, όταν θυμόμαστε τα ανέμελα χρόνια της νιότης. Όλοι εμείς θα τη βλέπουμε να ξεχύνεται στην αμμουδιά ξεσηκώνοντάς μας. Θα τη βλέπουμε πάνω στο θρόνο της βασίλισσας στην παρέλαση των ανθεστηρίων.

Στο καλό βασίλισσα, στο καλό Όλγα μας.

Π.

 
 
Advertisement
 
Advertisement
Advertisement

Fatal error: Class 'JFactory' not found in /home/wwwthar/public_html/templates/rt_sporticus_news/index.php(244) : eval()'d code on line 1